“logo”/

Milo Petrov Jovović rođen je u Markovini, Katunskoj nahiji, 1824 — a poginuo je u Nikšiću, 1877. godine. Milo je bio pravoslavni pop, crnogorski junak i četovođa iz Crne Gore.

Neprekidno je četovao od 1858. do 1877. godine. Prilikom opsade Nikšića 1877. oklevetao ga je Petar Vukotić kod knjaza Nikole, a knjaz je popu Milu oduzeo komandu vojevanja pri opsadi. Nakon toga slijedi smrt popa Mila Jovovića.

Njegov je rođak poznati junak, Novak Ramov Jovović. Bio je cijenjen kao rječit čovjek i izuzetan guslar, a opjevan je i u narodnim pjesmama.

Kao petnaestogodišnjak je došao Cetinjski manastir da uči za sveštenika. Paroh Markovine i okolnih sela je postao po želji vladike Petra II Petrovića Njegoša. Četovao je od 1858. godine, najčešće po Hercegovini. Učestvovao je u svim većim borbama (sa Pekom Pavlovićem) u Hercegovačkom ustanku, 1875. godine: na kasabi Nevesinjskoj, na Poljicu, Plani i Gluvoj smokvi. Učestvovao je u borbama na Vučjem dolu, Dugi, Ostrogu i drugim ratnim poprištima, za vrijeme crnogorsko-osmanskog rata (1876-1878).

Junačku smrt popa Mila Jovovića je opisao i vojvoda Simo Popović u svom spjevu “Osvojenje Nikšića” i to u dijelu “Smrt popa Mila”.

Njegova pogibija, prilikom opsade Nikšića (koja se dešavala od 11. jula do 27. avgusta 1877. godine) kada je komandovao odredom koji je napadao Bedem sa zapadne strane – opjevana je u pjesmi „Smrt popa Mila Jovovića“ autora Boža Đuranovića . Smatra se da je njegovu glavu sa bedema skinula Gospava Staniše Macanović iz Ozrinića, koja je doprinijela osvajanju grada od Turaka 1877. godine. Kasnije je nagrađena od knjaza Nikole. Takođe, majka popa Mila Jovovića, Ćetna, u poeziji opisuje se kao srpska Spartanka.

O njegovoj pogibiji hroničar je ostavio sledeći zapis:

„Glasoviti po svemu pop Milo Jovović iz Markovine iskoči iz šanca, pa se flegmatično uputi turskim šancima. Plotuni iz pušaka osuli su na njega iz turskih šančeva. Kada je bio blizu ambara, koji leži pod samim gradom, sjeo je nasred polja pozivajući najčuvenije junake Nikšića da mu izađu na megdan. Najposlije plotunima bude oboren. Jedan Nikšićanin iskoči iz šanca, pritrča i posječe mu glavu naočigled obje vojske. Taj čudnovati prizor učinio je silnu senzaciju u vojsci na obje strane. Nastala su razna tumačenja u vojsci o toj junačkoj, ali očajnoj smrti.”

Da ostane upamćen i mlađim generacijama potrudio se Rambo Amadeus, koji je guslarsku pjesmu opjevao na svoj, poseban način:

 

 

KOMENTARIŠI

Molimo upišite Vaš komentar
Molimo unesite Vaše ime